Vijftien jaar geleden kreeg ik een burn-out. Ik voelde me mislukt, schaamde me diep over het feit dat ik – alleskunner – opgebrand was. Dat mijn lijf zei: zo gaat het niet langer. Ik moest pas op de plaats maken. Al die keren dat ik niet gerouwd had moest ik alsnog onder ogen komen. Ik merkte hoe helend het was om mijn verdriet te delen en hoe goed ik aanwezig kon zijn bij het verdriet van anderen. 

Gaandeweg groeit het aantal cliënten met een verlieservaring in mijn praktijk. Ook organisaties waar verlies een rol speelt vragen me mee te kijken wat ze kunnen doen om de vitaliteit terug te brengen. Mijn opleidingen om me dieper te bekwamen in deze thematiek volgde ik bij Phoenixopleidingen, het Hellinger Instituut en bij Bettie Spijksma Lichaamswerk. 

Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om stil te staan bij verlies, hoe belangrijk het is dat er getuigen zijn. Door stil te staan komt er ook weer ruimte voor beweging, stap voor stap.